Piotr
W pierwszej klasie liceum dotknął mnie problem, który, jak mogłoby się wydawać, nie powinien mnie dotyczyć – depresja. Nie chciałem jeść, ciągle byłem smutny lub płakałem i nie byłem w stanie wyjść z łóżka. Na lekcjach byłem tylko ciałem, a od własnego życia starałem się odizolować, jak tylko mogłem. Rodzice początkowo nie brali tego na poważnie, ale po kolejnym miesiącu narastania objawów skorzystali z pomocy specjalistów – psychiatry i psychologa. Po latach walki i ciężkiej pracy dotarłem do miejsca, w którym jestem. Dzielę się tym z Wami, gdyż problem depresji u nastolatków jest coraz częstszy w naszych czasach i warto o tym rozmawiać.